Jak pisze Witold Henryk Paryski w swoim przewodniku „Urwisty ten szczyt należy do najwspanialszych w Tatrach” oraz „Mięguszowiecki Szczyt przedstawia jeden z najwspanialszych celów w Tatrach, tym bardziej że żadna z wiodących nań dróg nie jest znakowana farbą, ani sztucznie ułatwiona”.
Pierwszy raz na wierzchołku stanął Ludwik Chałubiński z przewodnikami – Maciejem Sieczką i Wojciechem Rojem 28 czerwca 1877 roku.
Dróg na szczyt jest wiele, ale wszystkie są długie oraz kondycyjnie i orientacyjnie wymagające. Ja proponuję wyjście przez Hińczową Przełęcz, a potem w zależności od doświadczenia i umiejętności – albo granią (trudniej) albo jedną z dość orientacyjnie skomplikowanych ścieżek poniżej.
Zaczynamy w schronisku nad Morskim Okiem i szlakiem („ceprostradą”) udajemy się do Dolinki za Mnichem. Następnie, już poza szlakiem, idziemy pod Mnicha oraz dalej na Zadnią Galerię Cubryńską. Z Galerii, obchodząc Żleb Mnichowy, przez Małą i Wielką Galerię dochodzimy do żlebu opadającego z Hińczowej Przełęczy. Na przełęczy możemy podziwiać w całej okazałości kopułę szczytową Mięgusza. Następnie, początkowo dość wyraźną ścieżką, meandrując między skałami, żlebami, żebrami i kociołkami dochodzimy do grani i ostatecznie do wierzchołka.
W końcu to drugi co do wysokości polski szczyt! Całość zajmie nam więc sporo czasu, a jeszcze musimy wrócić. Widok ze szczytu jest jednak wspaniały i rozległy. Możemy podziwiać zarówno polską jak i słowacką stronę Tatr i Podtatrza.
Powrót proponuję także przez Hińczową. Całe wyjście to dobre kilkanaście godzin działania w terenie wysokogórskim – o tym warto pamiętać, decydując się na ten cel.
Zabieram maksymalnie dwie osoby.
Zapraszam wszystkich chętnych!
